ဘူတာရောစနသိက္ခာပုဒ်
ဘူတာရောစနသိက္ခာပုဒ် သည် မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်တွင် ရဟန်းတော်များ လိုက်နာစောင့်ထိန်းရန် ပညတ်တော်မူခဲ့သည့် သုဒ္ဓပါစိတ်အာပတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ [1]
|
ဘာသာတရား  | |
| သမိုင်း | |
| ဗုဒ္ဓဝင် - သမိုင်း - သင်္ဂါယနာများ | |
| ဘုရားများ | |
| နှစ်ကျိပ်ရှစ်ဆူ- ကကုသန်ဘုရား- ကောဏဂုံဘုရား- ကဿပဘုရား-ဂေါတမဘုရား၊ | |
| ဆရာ (အစရိယ) | |
| သိဒ္ဓတ္ထဂေါတမ - ဘိက္ခု (ရဟန်း) - ဘိက္ခုနီ (ရဟန်းမိန်းမ) | |
| လက္ခဏာရေးသုံးပါး | |
| အနိစ္စ - အနတ္တ - ဒုက္ခ | |
| ရတနာသုံးပါး | |
|
ရတနာသုံးပါး-ဗုဒ္ဓ - ဓမ္မ - သံဃာ | |
| အယူဝါဒ | |
| သစ္စာလေးပါး - ခန္ဓာငါးပါး - ငါးပါးသီလ - သီတင်းသီလ | |
| တိပိဋကနှင့်ကျမ်းစာများ | |
| တိပိဋက (ဝိနည်းပိဋကတ် - သုတ်ပိဋကတ် - အဘိဓမ္မာပိဋကတ်) | |
| အဆင့်များ | |
| ပုထုဇဉ်၊ ကိုရင်၊ ရဟန်း၊ သောတာပန်၊ သကဒါဂါမ်၊ အနာဂါမ်၊ ရဟန္တာ၊ ဧတဒဂ်၊ ဘုရား၊ နိဗ္ဗာန် | |
| ကျင့်စဉ်များ | |
| သမထ၊ ဝိပဿနာ၊ သတိပဋ္ဌာန်၊ ဓုတင်၊ ကမ္မဋ္ဌာန်း၊ ဒုက္ကရစရိယာ၊ နိကာယ် ငါးရပ်၊ | |
| ဂါထာများ | |
| ကျင့်ဝတ်၊ သုတ်တော်၊ ဂုဏ်တော်၊ ဂါထာတော်၊ ဘုရားပင့်၊ ဩကာသ၊ ပုတီးစိပ်နည်း၊ | |
| ဂိုဏ်းများ | |
| ထေရဝါဒ - မဟာယာန-တိဘက်ဗုဒ္ဓဘာသာ | |
| နိုင်ငံနှင့်ဒေသများ | |
 |
|---|
သမိုင်း
မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေသာလီပြည်၊ မဟာဝုန်တော၊ ပြာသာဒ်ဆောင်ပေါက်သော ကျောင်းကြီးတွင် သီတင်းသုံး နေတော်မူ၏။ ထိုအချိန်တွင် မြင်ဖူးရုံဖြင့် မိတ်ဆွေ ဖြစ်ကြသည့် ရဟန်းတို့သည် ဝဂ္ဂုမုဒါမြစ်ကမ်းတွင် ဝါကပ်၍ နေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ဝဇ္ဇီတိုင်းသည် အစားရေစာ ခေါင်းပါးသဖြင့် အသက်မွေးမှု ခက်ခဲလျက်ရှိ၏။ ထိုအခါ ထိုရဟန်းတို့သည် အသက်မွေးမှုလွယ်ကူစေရန် လူတို့၏ ကုသိုလ်သမ္မပထတရား (၁၀) ပါးထက်သာလွန်သည့် ဈာန်မဂ်ဖိုလ်တရားကိုကို လူတိုကို ပြောကြ၏။ ဤမည်သောရဟန်းသည် ပထမဈာန်ကို ရ၏၊ ဤမည်သောရဟန်းသည် ဒုတိယဈာန်ကို ရ၏၊ ဤမည်သောရဟန်းသည် တတိယဈာန်ကိုရ၏ အစရှိသဖြင့် လူတို့ကို ပြောကြ၏။ ထိုအခါ လူတို့သည် ထိုရဟန်းတို့အား ပေးလှူကြ၏။ ထို့ကြောင့် ရဟန်းတို့၏ အဆင်းသည် ကြည်လင်ဝဖြိုး၏။
ထို့နောက် ရဟန်းတို့သည် သုံးလလွန်မြောက်သည့်အခါ မြတ်စွာဘုရားရှိရာ ဝေသာလီသို့ ကြွ၏။ ထိုအခါ အခြားတစ်ပါးသော ရဟန်းတို့သည် ပိန်ကြုံ၏။ ဝဂ္ဂမုဒါမြစ်ကမ်းနေ ရဟန်းတို့သည် ကြည်လင်ဝဖြိုးလျက် ရှိ၏။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဝဂ္ဂမုဒါမြစ်ကမ်းနေ ရဟန်းတို့အား "ချမ်းသာစွာ ဝါကပ်ခဲ့ကြရပါသလား၊ ဆွမ်းအတွက်လည်း မပင်မပန်းရှိကြပါရဲ့လား" ဟု မေး၏။ ထိုရဟန်းတို့လည်း "ချမ်းသာစွာ နေခဲ့ရပါသည်" ဟု ဖြေ၏။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် "အဘယ်ကဲ့သို့ ချမ်းသာစွာ နေခဲ့ကြပါသနည်း" ဟုမေး၏။ ရဟန်းတို့လည်း ဖြေ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် "သင်တို့တွင် ဈာန်မဂ်ဖိုလ်တရားမျာ အထင်အရှား ရှိပါသလား" ဟု မေးရာ "ရှိပါသည်" ဟု ဖြေ၏။ ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားသည် ထိုရဟန်းတို့အား ကဲ့ရဲ့တော်မူကာ အောက်ပါသိက္ခာပုဒ်ကို ပညတ်တော်မူ၏။[1]
သိက္ခာပုဒ်
အကြင်ရဟန်းသည် ရဟန်းမဟုတ်သောသူအား လူတို့၏ ကုသိုလ်ကမ္မပထတရားဆယ်ပါးထက် လွန်မြတ်သော ကုသိုလ်ကမ္မပထတရားကို ပြောကြားငြားအံ့၊ ပြောတိုင်းဟုတ်မှန်သော် ထိုရဟန်းအား ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏ ဟု မိန့်တော်မူ၏။[1]
ကိုးကား
- ဝိနည်းပိဋက − ပါရာဇိကဏ်ပါဠိတော်မြန်မာပြန်၊ မုသာဝါဒဝဂ်။